Odporność na korozję stali zależy m.in. od jej składu chemicznego czyli procentowego udziału w jej składzie pierwiastków stopowych i stanu jej powierzchni czyli istnienia na niej pasywnej i szczelnie przylegającej warstwy rodzimych tlenków chroniących ją przed wpływem otoczenia.

Do stali w dużym stopniu odpornych na działanie korozji należą stale austenityczne tzw. stale kwasoodporne. Odporność ta jednak może ulec znacznemu obniżeniu w przypadku zaistnienia niekorzystnego stanu jej powierzchni, co może przejawić się np. rozwinięciem korozji wżerowej.

W czasie procesu produkcyjnego na powierzchni stali powstaje wiele uszkodzeń i zanieczyszczeń nie będących warstwami pasywnymi. Należą do nich w szczególności warstewki tlenków powstające podczas spawania, zgorzeliny i żużel pospawalniczy. Również niebezpieczne są zarysowania czy wtrącenia ferrytyczne powstałe na skutek obróbki mechanicznej.

Aby przywrócić stali jej pierwotną odporność należy poddać ją procesowi trawienia, podczas którego z powierzchni usuwane są wszelkie zanieczyszczenia, barwy nalotowe, wtrącenia ferrytyczne, tak by na otrzymanej czystej powierzchni mogła się wytworzyć antykorozyjna powłoka pasywująca.

Proces trawienia obniża również ryzyko wystąpienia korozji naprężeniowej występującej w stalach po obróbce mechanicznej np. po tłoczeniu czy zginaniu.